Ik beleef nu net weer even 'het moment' van de avond. Nadat ik stilletjes ben bekomen van onverwachte beelden van de memory lane en vergeten outdoors vrienden. Vanavond was ik, zoals ik regelmatig doe in mijn ouderlijke omgeving aangeschoven aan de dineertafel. Mijn moeder heeft het vermogen om altijd veel te veel eten te koken, zo ook deze avond.Spruiten stonden er op het menu. De geur van dampende veel te gare spruiten vulde de de ruimten die niet door deuren waren afgesloten. Zo moet het 50 jaar geleden in vele huizen hebben geroken.
Waneer ik blind was geweest, en na jaren uit een coma was ontwaakt, had ik niet beter geweten dan dat de laatste Duitser het land met gezwinde spoed op een gestolen fiets het land had verlaten.
Ik vrees hier een ellelang verhaal daarom maar weer even terzake.
Mijn moeder komt dus uit de keuken met in haar handen de pan met spruiten.
Een te grote stap in een te smalle gang, een fietsstuur in die zelfde gang.
Een te uitbundige wijde mouw verbonden aan een te uitbundige wijde jurk,
bleef haken.
Een te grote pan met te veel spruiten voor maar 3 man, eindigde na een sierlijke buiteling op de grond van het te smalle gangetje. Vele spruiten hebben de val niet overleeft omdat deze daarvoor te lang op het vuur hebben gestaan. Deze spruiten hadden niet de kracht om de oorspronkelijke spruitvorm te behouden en werden simpelweg door de aantrekkingskracht van de aarde en de hoogte van de val geplet en drongen door tot in de vezels van het tapijtje wat de vloer sierde. Ander spruiten die na deze onfortuinlijke val wel hun oorspronkelijk vorm hielden rolde als zelfstandige levensvormen alle kanten op. Hilariteit alom.
Uiteindelijk hebben we smakelijk gegeten van de spruiten welke nog in de pan hadden besloten niet als zelfstandige levensvorm de ruimte te ontdekken.
Moet je ook een beetje lachen?
